Kendimle Söyleştim

  Evet, ilk adımı atmak cesaret ister.  Oturduğun ya da yattığın yere daha yüksek bir yerden bakıp oradan uzaklaşmak için bir adım atmak kolay mı sanıyorsun?  Bir kere önce bir yerlerden destek almak gerekiyor. Sonra o desteği yavaş yavaş çekip senin ayakta kalmanı, adım atmanı sağlayacak, her düştüğünde hooppalaa deyip seni teselli edip tekrar nasıl ayağa kalacağını öğreten biri gerek. İçten. Yazı yazmak da öyle. 

   Daha önce tabii ki denedim. Birçok kez. İlk denemelerimde yazı yazmak konusunda bana yol gösteren olmadı. Sonra kendim denedim, karaladım bir şeyler. Sonra birbirlerinin eline geçip ortamda dalga konusu yapıldığında onlarla beraber dalga geçtim. En çok ben güldüm. Hatta gülmekten ağla-mış gibi yaptım. Ağladım. İçtendi çünkü. Sonra tekrar denedim. O daa..Onunla da dalga geçildi esasen. O da güldürmedi.

   En sonunda, her konuda olduğu gibi, cesaret vereni, elinden geldiğince içtenlikle yardım edeni bulduğumda öncekiler yüzünden adım atmaktan vazgeçecek değildim. Görüyorsun öyle de yaptım. 

  İşbu sebeple bu blogu açıp, bu yazıyı da sana "vayy bee kızı görüyonnu ne  hallerde yazmaya başlamış" duygusunu verebilmek için yazdım. İlk kez denemenin güzelliği profesyonel ya da mükemmel olmak zorunda değil. Bu duyguyu verebilmek de öyle, bu yazıyı yazmak da...