Sıcacık, yumuşacık, şefkatli göğsüne başını yaslayıp içli içli ağladı. Nedeni sorulunca anlatmak istemedi.
+Beni mızmız bir çocuk olarak görmek istemem, dedi.
Başını göğsünden kaldırıp gözlerine bakınca öyle olmadığını anladı. Biraz sakinleşti.
+Özledim... Sen en çok ne zaman özlersin?
-Bilmem.. Herhalde...
Devamını dinlemedi. Atıldı hemen:
+Yaşarken fark etmediğim çok mutlu anları tekrar bulamadığım, onlardan çok uzak olduğumu anladığım o an ne kadar çok özlediğimi anlarım.
Bunları söylerken tekrar doldu gözleri. Huzur yumağına kafasını gömüp garipliğine ağladı. Garabete ağladı. Gurbete ağladı.
Ayrılmadan önce son gece böyle sımsıkı sarılıp yatamayışına,
vedalaşırken acımayıp ayıran teyzelere,
mesafelere,
tüm özlem çekenlere...
Ağladı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder